Ietsje meer dan een maand geleden lanceerde ik het Jackie patroon, u intussen wellicht bekend aangezien ik u er
reeds enkele malen mee rond de oren zwierde :-) Maar tot mijn grote plezier zie ik Jackie ook op allerlei andere blogs opduiken en krijg ik regelmatig een enthousiast mailtje, gevuld met complimenten. Dat tovert elke keer weer een grote glimlach op mijn gezicht. En van dat plezier wilde ik dolgraag een stukje afstaan aan zij die het kunnen gebruiken. Ik had dit reeds van bij de lancering van Jackie voor ogen, maar wou het bewust niet onmiddellijk koppelen aan de start van de verkoop.
Er zijn (jammer genoeg) veel verenigingen die wat extra steun kunnen gebruiken, heel veel goede doelen die ik een warm hart toedraag, maar eentje in het bijzonder spreekt mij aan.
Plan Bobath, een vzw die zich inzet voor kinderen met cerebrale parese (aangeboren hersenletsel) in derdewereldlanden, meer specifiek Senegal.
Kinderen die daar geboren worden met een hersenletsel worden vaak niet of nauwelijks begeleid, door het gebrek aan gespecialiseerde structuren om ze te verzorgen. De handicap wordt ook vaak gezien als een 'straf van God', waardoor kinderen vaak verstoten worden door de eigen omgeving en de zorgen niet krijgen die ze nodig hebben om een zo goed mogelijk leven op te bouwen. Plan Bobath zet zich in voor deze kinderen door hen en hun familie te begeleiden op verschillende vlakken. Lokale vrouwen worden opgeleid rond de problematiek van hersenverlamming en de behandeling ervan zodat ze mee in kunnen staan voor de verzorging, lokale ambachtslui worden opgeleid om hulpmiddelen (stoeltjes, matrassen, ...) te vervaardigen, een vereniging voor ouders met een gehandicapt kind werd uit de grond gestampt, ...
Bron: www.planbobath.be
Waarom nu dit project? 2 zomers terug was het hier verdacht stil. We kwamen toen namelijk te weten dat Mona ook een lichte vorm van CP heeft, door een aangeboren hersenletsel. Ze stapte met haar linkervoetje vaak op haar teentjes, hield haar linkerarm tegen zich aangedrukt bij het lopen of inspanningen en viel heel erg vaak over haar eigen voeten. Na een hersenscan bleek de oorzaak een aangeboren hersenletsel in de rechter hersenhelft. Op dat moment stond onze wereld toch een klein beetje stil. Allerlei vragen speelden op dat moment door ons hoofd.
Gelukkig heeft Mona een heel milde vorm die zich vnl. uit in een licht spastisch onderbeentje. Haar fijne motoriek, spraak, ontwikkeling, ... is heel goed. Ze valt wat meer dan een ander kind (meer veel minder dan een dik jaar terug), heeft soms moeite haar evenwicht te houden en loopt af en toe op haar tenen, maar wie haar niet goed kent zal het waarschijnlijk zelfs niet opvallen. En dat hebben we te danken aan de superbegeleiding die ze/we hier krijgen.
Twee keer per week oefent ze bij een kinderkinesiste gespecialiseerd in Bobath therapie; haar spieren worden soepel gehouden, haar evenwicht wordt getraind, haar stappatroon wordt gecorrigeerd en dat allemaal op een speelse manier zodat ze er zelf supergraag heen gaat. Jaarlijks of halfjaarlijks (afhankelijk van de vooruitgang) wordt ze gezien door een multi-disciplinair team in UZ Gent, dat klaarstaat voor al onze vragen. Ze heeft een nachtspalkje dat ervoor zorgt dat de spieren in haar linkeronderbeen niet gespannen staan, recht op verhoogde terugbetaling van kinesitherapie, ... Kortom alles wat kan gedaan worden, is hier mogelijk. En geloof me vrij, je staat daar toch vaak bij stil hoe goed we het hier op dat gebied hebben. En daarbij realiseren we ons maar al te goed dat Mona gelukkig maar een heel lichte vorm heeft en er heel veel kinderen zijn die veel meer moeilijkheden ondervinden.
En daarom dus dat ik een klein steentje wil bijdragen aan een vereniging die zich inzet om dit ook voor een stuk mogelijk te maken bij kinderen in landen die het minder goed hebben dan wij.
Een dikke DANKJEWEL dus aan iedereen die het patroon reeds aangekocht heeft en zo mee haar steentje heeft bijgedragen!
